अलीकडे इंटरनेटवर नकारात्मक बातम्या खूप पसरत आहेत. पण त्याच वेळी, जेव्हा अशा हृदयस्पर्शी बातम्या मनात येतात, तेव्हा हे जाणून बरे वाटते की “जगात माणुसकी आणि कृतज्ञता अजूनही टिकून आहे”.

आज आपण शिक्षक आणि विद्यार्थी यांच्यातील एका विशेष नात्याच्या कथेबद्दल बोलणार आहोत. आज यशाच्या शिखरावर पोहोचलेल्या एका विद्यार्थ्याने, अत्यंत गरिबीच्या काळात त्याला आधार दिल्याबद्दल आणि त्याची शाळेची फी भरल्याबद्दल, त्याला एक कार भेट देऊन आपल्या शिक्षकांचे आभार मानले आहेत. हावेरी जिल्ह्यात घडलेल्या या दुर्मिळ घटनेचा संपूर्ण तपशील येथे आहे.

## या कथेचे नायक कोण आहेत? कोणते गाव?

या भावनिक कथेतील मुख्य पात्रे आपल्या गौरवशाली कर्नाटकातील हावेरी जिल्ह्यातील हंगल तालुक्याची आहेत.

* **लेखक:** श्री. सी. एस. वस्त्रत. ते हंगल येथील नामांकित **कुमारेश्वर हायस्कूल** मध्ये शिक्षक म्हणून कार्यरत असून सध्या सेवानिवृत्त जीवन जगत आहेत.

***विद्यार्थी:** नवीन. तो वस्त्रत सरांचा माजी विद्यार्थी आहे. आज ते आयुष्यात एक खूप यशस्वी व्यक्ती आहेत.

### कठीण काळात मदत करणारे शिक्षक

अनेक वर्षांपूर्वी, जेव्हा नवीन लहान होता, तेव्हा त्याचे वडील वारले. वडील नसलेल्या गरीब कुटुंबात, शाळेची फी भरणे हे त्या वेळी एक मोठे आव्हान होते. गरिबीमुळे नवीनचे शिक्षण अर्धवट राहिले.

नंतर, शिक्षक सी. एस. वस्त्रथा देवदूताप्रमाणे नवीनच्या मदतीला धावून आले. नवीनची परिस्थिती जाणून, वस्त्रथा सरांनी त्याला प्रोत्साहन देत म्हटले, “तुला अभ्यासात आवड आहे, तू अभ्यास करायला हवा. पैशांची चिंता करू नकोस.” इतकेच नाही, तर त्यांनी स्वतःच्या पैशाने नवीनची शाळेची फी भरली. ते नवीनच्या वडिलांच्या जागी उभे राहिले आणि त्याच्या अभ्यासासाठी सर्व आवश्यक सुविधा पुरवल्या.

त्यांनी केवळ नवीनला आर्थिक मदतच केली नाही, तर त्याला योग्य दिशेने पुढे जाण्यासाठी सतत मार्गदर्शनही केले. आपल्या शिक्षकांच्या प्रेम आणि प्रोत्साहनामुळे, नवीनने कठोर अभ्यास केला आणि आज समाजात एक सन्माननीय आणि चांगले आर्थिक स्थान मिळवले आहे.

एका निवृत्त शिक्षकाकडून एक आश्चर्यकारक भेट!

काळ पुढे सरकला, नवीन मोठा झाला, त्याला नोकरी लागली आणि तो आयुष्यात स्थिरावला. शाळेत बरीच वर्षे काम केल्यानंतर वस्त्रथा सरही सेवानिवृत्त झाले. पण नवीन आपल्या त्या शिक्षकांना कधीच विसरला नाही, ज्यांनी त्याला संकटात असताना वडिलांप्रमाणे सल्ला दिला होता. त्याला नेहमी आठवत असे की, त्या दिवशी मिळालेल्या मदतीमुळेच तो आज या स्थानावर पोहोचला आहे.

नवीनला आपल्या प्रिय शिक्षकांना एक अविस्मरणीय भेट द्यायची होती. यासाठी त्याने एक **नवीन कार** विकत घेतली आणि ती थेट हनाकल येथील सी. एस. वस्त्रथा सरांच्या घरी आणली.

> “सर, त्या दिवशी तुम्ही माझा हात धरला नसता, तर मी आज इथे नसतो. तुम्ही मला दिलेल्या शिक्षणाची आणि पाठिंब्याची परतफेड म्हणून मी जे काही देऊ शकेन ते खूपच लहान आहे. तुमच्या मुलाकडून तुम्हाला दिलेली ही एक छोटीशी धन्यवाद भेट आहे.” नवीन भावूक होऊन म्हणाला आणि त्याने गाडीच्या चाव्या शिक्षकांच्या हवाली केल्या.

### निवृत्त शिक्षकाच्या डोळ्यात अश्रू

जेव्हा त्यांच्या माजी विद्यार्थ्याने त्यांना एवढी मोठी गाडी भेट दिली, तेव्हा निवृत्त शिक्षक सी. एस. वस्त्रधा यांचे डोळे आनंदाने भरून आले. आपला विद्यार्थी समाजात एक चांगला माणूस म्हणून घडताना पाहण्यापेक्षा शिक्षकासाठी दुसरा मोठा अभिमानाचा क्षण नसतो. इतक्या वर्षांनंतरही त्यांची आठवण ठेवून कृतज्ञतेचे प्रतीक म्हणून गाडी भेट देणाऱ्या त्यांच्या विद्यार्थ्याच्या दयाळूपणाने ते विशेषतः भारावून गेले. संपूर्ण हंगल शहर या दयाळूपणाबद्दल नवीनची उघडपणे प्रशंसा करत आहे.

### निष्कर्ष

आजच्या जगात स्वार्थ वाढला आहे. जेव्हा कोणी आपल्याला मदत करते, तेव्हा आपल्यापैकी बहुतेकजण ते पटकन विसरून जातात. विशेषतः, प्राथमिक किंवा माध्यमिक शाळेत आपल्याला शिकवणाऱ्या शिक्षकांना फार कमी लोक लक्षात ठेवतात. अशा वेळी, ज्या शिक्षकांनी त्याला अनाथ होण्यापासून वाचवले, त्या शिक्षकांना नवीनने गाडी भेट देणे हे सर्वांसाठी एक उत्तम उदाहरण आहे.

या घटनेने ‘मातृदू भव, पितृदू भव, आचार्यदू भव’ या संस्कृतीला खरा अर्थ दिला. ही कथा या गोष्टीचा पुरावा आहे की, आपण आयुष्यात कितीही श्रीमंत झालो तरी, ज्या शिक्षकांनी आपल्याला अक्षरमाला शिकवली आणि ज्यांनी आपल्या कठीण काळात आपल्याला साथ दिली, त्या सर्वांचा आपण नेहमी आदर केला पाहिजे.